Tu się będę bawił. Wyobraźnią, którą pożyczam maszynie, i rzeczami, które zatrzymały mi oddech. Eksperyment z pracowni zawiśnie obok kadru sprzed pół wieku — algorytm obok instynktu, szum obok ciszy. Nikt tego nie pilnuje i o to chodzi.
Zwiedzać można byle jak. Wernisaż trwa.
Pięć kadrów. Jedna kobieta. Dziewiąta płyta — kiedy zechce.
Od 2016 roku czekają. Ona w tym czasie zrobiła troje dzieci, imperium kosmetyczne i twarz, przy której Vogue pada na kolana. „Nie ma już gatunku. Dlatego czekałam" — i żaden redaktor tego z niej nie wyciągnął.
Nie szukam tu gwiazdy. Szukam kobiety, która wszystko, czego od niej chcieli, zamieniła w milczenie — i wygrała. Pięć kadrów, pięć wersji tej samej odpowiedzi na pytanie, którego nie zadałem.



Cudzego się nie kradnie. Cudzego się nie sprzedaje. Cudzego się wiesza z szacunkiem.
Penelope Tree, Paryż, 1968. Nastolatka w czerni jak owad, oczy obrysowane na cal, białe tło jak zeznanie złożone pod przysięgą. Avedon nie fotografował sukienek — fotografował to, czego ona nie zdążyła schować.
Nie kupisz tego ode mnie. Tu wisi, bo bez Avedona nie byłoby mojego sposobu patrzenia przez obiektyw — a dług trzeba jakoś spłacić.


„Kadr to zdanie, które nie potrzebuje orzeczenia."S77 — notatka z pracowni



Najweselsza kasa w Warszawie. Monika obsługuje kolejkę w nakryciach głowy, które zmieniają zwykłe zakupy w mały teatr — i przy okazji przypomina, że uprzejmość bywa najlepszym performansem w mieście.
Trzymam za nią kciuki głośniej, niż wypada przy kasie: takich ludzi miasto powinno nosić na rękach, nie tylko w stories.
Znajdziesz ją na Facebooku i Instagramie.
↺ klik, by wrócić

Zaprojektował ją rzeźbiarz Flaminio Bertoni, a wyglądała jak statek, który pomylił epoki. Hydropneumatyczne zawieszenie samo się poziomowało — w 1962 ocaliło de Gaulle'a, wioząc go na przestrzelonych oponach.
„DS" czyta się po francusku jak déesse — bogini. Roland Barthes pisał o niej jak o katedrze. Auto, które wyprzedziło wszystko, łącznie z dzisiejszym designem.
↺ klik, by wrócić · cykl o autach trwa
„Wieszam, co mnie zachwyca. Reszta niech wisi gdzie indziej."Credo ściany — S77